De kudde

Hij staat rustig in de namiddagzon op de paddock, een mooi zwarte IJslander. Zijn eigenaresse is ontzettend benieuwd wat hij te vertellen heeft. Er is niets bijzonders aan de hand, maar ze wilde hem gewoon graag een keer zijn zegje laten doen.

Het eerste beeld wat hij me al meteen laat zien als ik aan kom lopen is van een kudde IJslanders op een open vlakte. Hij maakt me duidelijk dat hij zo zou willen leven. Het harde, tanige, echte IJslander bloed stroomt nog door zijn aderen. Daar liggen zijn directe roots. Zich realiserend dat dat niet kan wil hij het beste er van maken, blij met de twee merries waarmee hij in de wei loopt. Dat is zijn eigen kleine kudde. Maar zegt hij, ik wil niet gepamperd worden! En dan begint zijn eigenaresse smakelijk te lachen. Ja, dat doe ik wel, zegt ze. Met slecht weer zet ik hem op stal. Dat wil hij absoluut niet, zeg ik. Hij wil in weer en wind buiten blijven, dan voelt hij zich goed. En je mag ook wat minder voeren. Hij heeft het niet nodig, juist karig past beter bij hem. De eigenaresse is blij met die informatie want ze worstelt er zelf al een tijdje mee. Eigenlijk wist ik het wel, zegt ze, maar als ik er dan over na ga denken ga ik toch weer twijfelen. Dat herkennen we natuurlijk allemaal wel! We willen gewoon soms té goed voor ze zorgen…

Weer laat hij me het beeld van een kudde zien om te benadrukken hoe belangrijk het is voor hem om zo natuurlijk mogelijk te leven. Anders is hij zichzelf niet en dan zal hij zich afsluiten omdat hij zich niet gelukkig voelt. Hij geeft aan dat hij heel blij is met zijn eigenaresse, maar dat hij ook altijd een stukje voor zichzelf zal houden door dat wilde paardenbloed. Zijn eigenaresse herkent dat. Het is geen knuffelpaard, zegt ze. Soms vind ik dat moeilijk, maar ik respecteer hem daarin want ik begrijp het ook. Ik hou zelf ook altijd een stukje voor mezelf. Hij loopt naar de andere kant van de paddock, alsof hij dat wil benadrukken. Met zijn kont naar ons toe blijft hij een tijdje staan.

Hij laat mij voelen dat er wel degelijk verbinding is. Hij zendt een puur gevoel uit dat niets te maken heeft met contact opzoeken, maar gewoon er zijn. Wij mensen zijn vaak op zoek naar een band die er voor paarden allang is. Ik leg het aan de eigenaresse uit en het raakt haar enorm. Terwijl de tranen over haar wangen stromen draait hij zich om. Hij loopt naar mij toen en gaat vlak voor me staan. Ik voel een lichte prikkeling in het midden van mijn voorhoofd. Ontelbare beelden komen voorbij van paarden door duizenden jaren heen, paarden in het wild. En dan begrijp ik hem. Al die paarden zijn met elkaar en alles in de natuur verbonden. Het is een weten ver voorbij het menselijke verstand. Het is waarom alle dieren bijvoorbeeld allang verdwenen zijn voordat er een vulkaan gaat uitbarsten. Een oerweten.

Een duidelijke boodschap voor zijn eigenaresse en ik voel me vereerd dat hij me dit wil laten zien en voelen. Luister altijd naar je intuïtie en die hoor je beter als je weet dat wij, hoe dan ook, altijd verbonden zijn. Wat en prachtige, wijze jongen!

Plotseling begint hij ontzettend te flamen. Dat doet hij anders nooit, zegt zijn eigenaresse. Genoeg serieus gedoe, zegt hij, weer even lekker de pias uithangen! We komen niet meer bij van het lachen. Zelfs zijn relativeringsvermogen is echt dat van een nuchtere, koelbloedige IJslander.

(Reading op locatie)

Scroll naar boven