Geduld geneest

Toen ik vluchtig naar de foto’s keek om te checken of ze me op tijd toegestuurd waren, zag ik een Fries. De Friezen die ik tot nu toe in readings heb ontmoet waren echte Friezen, zachtmoedig, rustig en geaard. Ik verwachtte dat bij deze 5 jarige ook, maar als ik de foto’s echt open voor de reading zie en voel ik iets heel anders.

Onustig, hyperalert, gespannen. Zijn aandacht is overal en nergens. Ik voel zijn zachtmoedige karakter, maar ik voel ook hoe in de war hij is. Meteen vliegt er een flits van een gebeurtenis op zeer jonge leeftijd voorbij, onduidelijk nog wàt. Ik realiseer me dat ik geduld moet hebben en eerst moet kijken of hij me genoeg kan vertrouwen om de gebeurtenis te laten zien. Hij is ontzettend sensitief, voel ik. Hij is eigenlijk een kruising tussen een Fries en een Arabier, een Anglo Fries, noem ik hem.

Zijn eigenaresse beaamt alles wat ik waarneem. Zij heeft ook al lang het gevoel dat er iets gebeurd moet zijn. Hij is niet makkelijk in de omgang. Bijt regelmatig en kan heel druk zijn. Ze wil graag weten of hij gelukkig is. Als ik hem dat vraag zegt hij meteen dat hij dat zeker is. Er komt iets zenmeester-achtigs in hem boven als hij uitlegt dat paarden een ander besef hebben van geluk dan wij mensen. Hij is gelukkig als paard, er wordt goed voor hem gezorgd, aan al zijn behoeftes voldaan. Hij is heel blij met zijn eigenaren en zijn vertrouwen is herstellende, zegt hij. Maar hij worstelt daar nog wel mee. En dan laat hij me de gebeurtenis zien.

Ik zie hem als jong veulen, hooguit 3 maanden oud, terwijl hij ziet dat zijn moeder mishandeld wordt. Het is alsof ik letterlijk door zijn ogen kijk. Het is hartverscheurend. Hij danst er als heel jong veulen in paniek omheen. Elke keer raakt het me weer diep als een paard mij die beelden zo scherp laat zien. Zijn moeder wilde iets niet, was feller dan anders vanwege haar veulen. De mensen om haar heen waren dat gedrag niet gewend en hebben haar op een agressieve manier willen dwingen. En hij heeft het allemaal gezien en dat was ontzettend beangstigend en verwarrend.

Het is een slim paard, wat zijn eigenaresse lachend beaamt, en slimme paarden hebben meer last van zo’n gebeurtenis. Zij zijn in staat om te denken, wat als deze mens dat ook gaat doen? Zijn vertrouwen zal weer helemaal opnieuw opgebouwd moeten worden. Iets waar zijn eigenaren dus heel hard mee bezig zijn. Ze doen hun uiterste best om hem te begrijpen en geduld te blijven hebben. Nu ze weten wat er vroeger is gebeurd kunnen ze de constante vraag daarover loslaten. Hopelijk breng dat meer rust in de interactie en zal deze knappe lieverd, die hij diep van binnen is, zich veilig genoeg voelen om zijn ware aard tevoorschijn te laten komen.

(Telefonische reading)

Scroll naar boven