Zachtheid en plezier

Als ik de foto’s van deze zevenjarige Tinker merrie open voel ik een ontroerend zachte energie. Ik merk dat dat me raakt. Er zit een rust en stilte in die je maar zelden treft. Dat voelt bijzonder en ik ben benieuwd wat er gaat komen.

In eerste instantie is het stil. De merrie zegt niks, ik voel alleen die hele zachte energie. Inmiddels weet ik dat je bij dit soort paarden, paarden die niet meteen honderduit vertellen, geduld moet hebben. Sommige paarden hebben gelijk hele verhalen en andere zijn wat afwachtend. Wie ben jij, wat kom je doen? Dus blijf ik in rust en stilte met mijn energie bij haar, laat haar voelen dat ik er ben, maar niets van haar wil. Het is aan haar wat zij mij wil vertellen en laten zien. Ik voel mezelf rustig en kalm worden. De merrie biedt mij een oefening om in het hier en nu te zijn, de dag van me af te laten glijden. Daar zomaar bij haar te zijn en niets anders te doen dan ademen.

Dan komt haar linker spronggewricht ineens naar voren op de foto. Logisch dat ze eerst met fysieke informatie begint. Eerst maar eens kijken hoe ik daar mee omga voordat ze haar ziel en zaligheid blootlegt. Artrose, zeg ik, tegen de eigenaresse. Paarden weten vaak zelf al dat ergens artrose zit zonder dat wij dat nog gemerkt hebben of dat dat op een foto zichtbaar is. Als je dat gewricht nu gaat ondersteunen met glucosamine ben je een hoop problemen voor.

Blijkbaar ben ik geslaagd voor de test want er komen beelden van haar verleden. Ik zie verwaarlozing. Verlaten, ergens achteraf, misschien zelfs wat ondervoed. Het voelt zo verdrietig. Er is daar niks, geen aandacht, geen liefde, alleen maar overleven. De tranen springen in mijn ogen. Deze zachtmoedige merrie heeft het allemaal doorstaan. Mensen hebben haar aan haar lot overgelaten en toch is ze bereid mij toe te laten. Het opnieuw te proberen. Zo dapper in al haar zachtheid.

Ik vertel de eigenaresse wat ik zie en dat ze helemaal van voren af aan zal moeten beginnen om vertrouwen op te bouwen. Alles in kleine stapjes anders begrijpt de merrie het niet meer omdat ze nog lang niet ontspannen kan zijn. Deze sobere, taaie rassen kunnen zo goed van alles verduren, maar ze verdwijnen achter een dikke muur. Om haar daar achter vandaan te laten komen is rust en tijd nodig. Veel tijd. Gelukkig heeft de eigenaresse dat. Ik voel me bevoorrecht dat ik steeds weer mag werken met eigenaren die oprecht niets anders willen dan het beste voor hun paard. Die uit liefde kiezen voor een consult bij mij om hun paard beter te begrijpen, te ondersteunen.

De merrie gaat steeds meer vertellen, dat ze graag een keer een veulen wil, dat ze het leuk zou vinden voor de kar, dat ze stijf is in haar heupen, dat haar voer te zwaar is, dat er een paard is wat haar niet mag, dat ze het hooi lekker vindt en dat ze een maatje heeft gehad die ze nu mist. Er staat op dit moment een Friese merrie bij haar die ze wel mag, maar blijkbaar voelt die niet als een maatje. Ik realiseer me dat ze het in haar verleden van paarden heeft moeten hebben omdat er bij mensen niets te halen viel. Die andere merrie is gewoon prettig gezelschap, zeg ik, je kunt spelen en groomen met je eigenaresse. Plezier met haar hebben. O, ja!! hoor ik en de eigenaresse ziet de merrie ineens heel blij door de paddock stappen.

Ik sluit de reading af nog steeds met datzelfde kalme, serene gevoel, maar er zijn levendigheid en blijheid bijgekomen. Het maakt mij ook weer heel blij dat ik dit mag doen en ik weet zeker dat paard en eigenaresse een prachtige toekomst tegemoet gaan!

(Telefonische reading)

Scroll naar boven