Dankjewel Nostradamus!


Ik kan het nog niet helemaal geloven, maar na ruim 18 jaar is het voorbij, Nostradamus wil niet meer bereden worden…
Ik ben er stil van.
Van de week liep ik naast hem. Hij heeft steeds sneller last van zijn rug, 23 worden gaat niet zonder slag of stoot, en ik vroeg hem of ik nog meer voor hem kon doen dan de osteopaat en alle poeders die hij al krijgt. Dat deed je vroeger ook niet, zei hij. En ik voelde me een beetje beschaamd, want vroeger begreep ik hem niet zo goed als nu, dat klopt. Door hem heb ik geleerd mijn ego aan de kant te zetten en te luisteren naar wat hij kan en wil. Dus ik zei, maar nu wel. Dan moet je niet meer rijden, zei hij.
Oef…
Al 18 jaar draagt hij mij, in weer en wind. Het voelen van zijn gebundelde kracht onder mij is hetgeen wat mij verreweg het meest gelukkig heeft gemaakt. Zijn snelheid, tranen in mijn ogen van de wind. Geen zijgangen meer, geen vliegende galop en zwevende draf.
Ach, dacht ik nog, maar ik praat nu maar zo tussen neus en lippen door met hem, misschien bedenk ik het wel zelf…

Maar als ik dat denk doe ik afbreuk aan alles wat wij samen hebben. Pas 3 jaar geleden wilde hij me laten zien dat hij, ongeveer 1,5 jaar oud, een ongeluk heeft gehad met laden waarbij hij is gevallen en zijn linkerheup is beschadigd. Al bijna 16 jaar droeg hij mij met springen, dressuur en scheuren door het bos terwijl hij een beschadigde heup heeft omdat IK dat graag wilde. Nu vertelt hij me dat het vanwege die heup niet meer kan. Hij vertrouwt me, hij rekent op me. Ik vroeg ernaar, dan moet ik ook doorzetten. Dan maar even verdrietig, dan maar even pijn, even slikken.

Wat blijft is zijn enorme spirit om mee te werken, zijn drijfkracht, zijn (eigen)wijsheid, zijn kracht, zijn grote, grote hart. We gaan door met coachen en vrijheidsdressuur en natuurlijk dresseren. Allemaal dingen die ik van en met hem geleerd heb en die zó ontzettend leuk en mooi zijn!

Scroll naar boven