Mijn ziekte krijgt me er niet onder

Als ik de foto’s open van deze kleine jongen voel ik suffigheid. Alles voelt zwaar en mijn hoofd wordt wazig. Dit gevoel ken ik van paarden die een stofwisselingstoornis hebben en hoefbevangen zijn, zeg ik.
 
Dat klopt, zegt zijn eigenaresse, hij heeft Cushing en is af en aan hoefbevangen.
 
Dan komt zijn karakter naar boven. Ik voel een vrolijke, opgeruimde pony, maar dat wordt overschaduwd door zijn fysieke toestand. Toch weet hij zijn vrolijkheid daaronder vast te houden, wat ik echt heel knap van hem vindt. Hij doet zijn stinkende best zijn ziekte niet de overhand te laten krijgen.
 
Zij eigenaresse wil heel graag weten wat ze nog meer voor hem kan doen. Hij kan niet zonder medicijnen en is een moeilijke eter. Nadat we het even in die hoek gezocht hebben komt hij zelf met iets heel anders.
 
Blijf leuke dingen met me doen, zegt hij. Met andere worden, zet me niet op non-actief omdat je misschien denkt dat dat beter is. Juist dingen doen die hij leuk vindt geven afleiding, halen hem even uit dat suffige gevoel.
Dus hij heeft niet zo zeer verdere fysieke ondersteuning nodig, maar vooral mentaal-emotionele. Wat een bijzondere pony dat hij dit zo goed aan kan geven.
 
En dan doet hij iets heel liefs. Hij geeft mij een plaatje van een hand en een kadootje. Die hand gaat richting zijn eigenaresse. Hij wil haar zo graag iets geven omdat zij zoveel voor hem doet. Dat gebaar aleen al is natuurlijk een prachtig geschenk!
 
(Telefonische reading)
Scroll naar boven