Ik moet zelf toe zijn aan afscheid

Dit is Becky. De kleine, lieve schat is zwaar hoefbevangen en haar eigenaresse zoekt contact met mij omdat ze zich afvraagt of de pony nog wel wil en kan.
 
In de eerste reading die we doen wil ze zeker nog. Ze vertelt onder andere ook hoe dol ze op veulentjes. Helaas redt de kleine meid het niet. Er wordt een afspraak gemaakt om haar in te laten slapen en de eigenaresse kiest er voor om van tevoren nog een reading te doen.
 
Becky heeft moeite met de andere pony’s in de kudde los te laten. Ze wil eigenlijk voor ze blijven zorgen. Als ik haar vertel dat er aan de andere kant veulens zijn die haar hulp nodig hebben omdat ze vroeg al zijn over gegaan verandert haar blik. Ineens ziet ze perspectief, een rol voor haarzelf daar. Daardoor kan ze het idee toelaten.
 
Een week na de geplande datum krijg ik een berichtje. De eigenaresse kreeg pijn in haar buik toen de dag naderde omdat ze zag dat Becky er nog niet aan toe was.
Ze raapte haar moed bij elkaar en stelde het uit. 4 Dagen later zag ze Becky veranderen en op de vijfde dag gaf de kleine meid zich over. Ze kon niet meer.
 
Op die dag is alles in alle rust in gang gezet en het werd een prachtig, liefdevol afscheid. Precies zoals Becky het wilde. Want ze wilde dat het mooi zou zijn en met bloemen. Voor iedereen was het goed, ook voor Becky.
De eigenaresse schrijft me; ‘Bedankt voor de readingen, zonder die had ik deze keuze niet zo kunnen maken.’
Jij moet er aan toe zijn, maar je paard ook. Een dierenarts kijkt naar het fysieke stuk en kan je vertellen dat het niet meer gaat, maar dan is het aan jullie hoe, wanneer en waar.
Dat recht heb je en doet eer aan de band die er tussen jullie is.
 
Ik zie Becky aan de overkant met gouden hoefjes. Nooit meer pijn en tussen allemaal veulentjes die ze liefdevol de weg wijst.
 
(Telefonische reading)
Scroll naar boven