Afscheid vanuit je hart

Het is het moment dat we allemaal vrezen, het moment dat je afscheid moet nemen. Stel je zit dan in de auto en je wordt gebeld door de dierenarts van de kliniek waar je paard staat dat ze niet meer te redden is. Wat doe je? Kies je ervoor om erbij te willen zijn en laat je je paard nog pakweg drie kwartier leven om afscheid te kunnen nemen of kies je ervoor om het lijden meteen te stoppen?

Ga er maar aan staan. Het overkomt de eigenaresse van een bijzondere merrie. Na 3 dagen van intens lijden en diverse onderzoeken wordt duidelijk dat de merrie het niet zal overleven en ze heeft veel pijn. De eigenaresse maakt haar keus en zoekt nu mijn hulp om erachter te komen of het de juiste was.

Ik ben dankbaard dat het met het overlijden van Nostradamus geen acute situatie was. Dat ik een bijzondere dierenarts heb die me afraadde voor een snelle beslissing te kiezen omdat ze zag dat dat niet goed was voor mij. Ook al vond ze wel dat ik hem in moest laten slapen.

Daardoor heb ik in de daaropvolgend nacht nog één heel bijzonder moment met hem gehad. Hij was iets wakkerder door de extra pijnstilling die ik hem had mogen geven. Hij gaf me de ‘greeting nicker’ (je weet wel, dat lage ritmische keelgeluid waarmee ze elkaar of jou begroeten). Iets wat hij al heel lang niet meer had gedaan. We stonden hoofd tegen hoofd en ik wist dat het goed was. Dat ik hem moest laten gaan. De volgende ochtend hebben we afscheid genomen en hij is met zijn hoofd in mijn handen gestorven. En hoewel het voelde alsof mijn hart in tweeën werd gescheurd, kon ik het aan.

Wat als ik in mijn auto zittend had moeten beslissen? Wat als ik mezelf opzij had geschoven omdat ik vond dat ik hem niet langer kon laten lijden? Want dat is wat deze eigenaresse heel onzelfzuchtig doet. Dan had ik waarschijnlijk, net als zij, hulp nodig gehad. Je kiest zoiets niet met je hoofd, je maakt zo’n keuze met je hart. Voor dat ene moment stijgt je hart uit boven alles wat je hoofd er ook maar tegen in wil brengen.

Maar later gaat dat verstand zich er toch weer mee bemoeien. Net als misschien mensen om je heen. Je gaat je keuze in twijfel trekken. Dan wil je weten wat je paard vindt. Heb je het goed gedaan voor hem of haar?

Het eerste wat de merrie zegt is; je hebt me uit mijn lijden verlost. Bam. Helder. Geen twijfel over mogelijk. Dankbaar daarvoor is wat ze is, dit paard. Ze laat mij de enorme pijn voelen die ze had. Die is nu weg. Over. Wat een opluchting. Het hart heeft overwonnen.

Er is geen goede of foute manier. Ik was ook bereid Nos meteen te laten gaan als dat beter was voor hem. Ik had ook mezelf opzij gezet. Alleen liep het bij ons anders. We kregen nog een moment om te bezegelen wat we in al die 21 jaar hadden gehad. Dat was van onschatbare waard voor míj.

Bij deze vrouw staat voorop dat ze altijd haar hart kan volgen, wat anderen ook zeggen of vinden. Dat haar paard haar dit laat zien is van onschatbare waarde voor háár.

Zo heeft elk afscheid zijn eigen moment en vorm. Je hoeft het niet te vrezen. Zolang je je hart maar volgt.

(Telefonische reading)

Scroll naar boven