Dat je paard verkopen soms de beste optie is blijkt uit het gesprek met deze merrie.
De eigenaresse heeft haar zelf gefokt voor de springsport. In het begin ging dat fantastisch, maar de laatste tijd steeds minder.
Als ik contact met de merrie maak, is het eerste wat ik hoor; nerveus, nerveus, nerveus.
Ze staat er ogenschijnlijk rustig bij, maar haar eigenaresse bevestigt dat ze met rijden altijd wat nerveus is en dat dat de laatste tijd erger wordt. Ik voel een heel werkwillige en leergierig karakter dus ergens klopt er iets niet.
De merrie laat me een val in een hindernis zien. Dat was ik, zegt de eigenaresse. Die kant gaat het dus op.
De merrie vertelt me dat ze alles voor haar eigenaresse zou willen doen. Ze is zo door haar gegroeid. Ze was heel onzeker en slungelig, maar door de tijd die ze gekregen heeft en de rustige opbouw is haar zelfvertrouwen enorm toegenomen.
Ik kan het niet, zegt ze. Ik voel hoe ze in haar lichaam de extra kracht voor de afzet voor een hogere sprong gewoon niet heeft. Ze wil wel, maar het lukt niet.
Dressuur daarentegen doet ze met twee vingers in haar neus. Dat klopt, zegt haar eigenaresse, maar dat is niet waar ik goed in ben.
En dan hangt de vraag al in de lucht. De merrie geeft al antwoord, een ander huis/eigenaar is echt oké. De eigenaresse houdt het niet droog. Maar, zegt ze, als ik haar daar gelukkiger mee maak omdat ze kan doen waar ze goed in is, dan laat ik haar gaan.
Als ik afscheid neem van de merrie, voel ik dat de spanning is verdwenen. De blokkade halverwege haar lijf is weg en er is een mooie lichte doorstroming.
Alleen al het gevoel dat ze zich niet meer zal hoeven te forceren geeft haar zoveel ruimte.
Een hele moedige en liefdevolle beslissing van de eigenaresse.