Bij deze zachtaardige, bescheiden IJslander heb ik het gevoel dat ik moet gaan zitten. Als ik dat doe komt hij meteen naast me staan.
Hij laat wat dingen voelen over hoe hij in elkaar zit, die voor zijn eigenaresse heel herkenbaar zijn, maar dan komen we in deze stilte.
Ik voel hoe gevoelig hij is. Een beetje dromerig. En dat hij dat nodig heeft. Hij zegt me dat hij helderziend is. Ik mag zien hoe verfijnd zijn energie is in de zachtste, prachtigste kleuren.
Het is bijna niet in woorden te vatten. Ik ben zo ontroerd. Het is zo subtiel, bijna onaards. Etherisch. Zó zacht, zó bijzonder. Ik heb nog nooit zoiets gezien bij een paard!
Hij kan op zo veel niveaus waarnemen. Zo veel meer dan de andere paarden. Hij kan ze ook waarschuwen voor naderend gevaar omdat hij zo veel voelt. Daarom zijn ze zuinig op hem, beschermen hem. Dat klopt, zegt zijn eigenaresse. Er is een ruin die hem altijd beschermt.
Ik ben er echt van onder de indruk. Zo dankbaar dat ik dit mag zien.
Zijn eigenaresse zegt; ik vond de stilte zo mooi. Je zag als het ware de golven tussen jullie door de lucht gaan.
Zij zag het dus ook, op haar manier.