Niet al het trauma kan in een keer opgeruimd worden. Soms zijn er veel lagen. Zoals bij een prachtige Spaanse ruin.
Vorig jaar zomer heb ik hem al eens gesproken. Hij opende zich niet makkelijk en voelde zwaar en depressief. Als ik nu de foto’s open voel ik iets heel anders. Kracht en aanwezigheid.
Zijn eigenaresse beaamt dat. Hij went dit alleen niet helemaal ten goede aan. Zodra ze iets meer dan stap van hem gaat vragen gooit hij haar in een complete rodeo van zijn rug af. De dierenarts kan niets vinden.
Ik voel zijn trots en een resoluut; “Ik wil dit niet.” Dat maakt hij dus duidelijk kenbaar!
Ergens, om de een of andere reden, heeft hij besloten dat hij dit niet accepteert.
Zijn kracht, moed en wilskracht zijn onmiskenbaar. Wat een power zit er in zijn genen. Zijn eigenaresse beaamt dat hij uit een militaire lijn komt. Het soort paarden dat bereid is op het slagveld te sterven.
Als ik zachtjes bij hem blijf, zonder mezelf op te dringen, komt er een enorme golf van verdriet. Ik voel die door mijn hele lijf en de tranen springen in mijn ogen. Hij heeft een ingewikkelde combinatie van kracht, trots, verwarring en pijn die hij met zich meedraagt.
Dan hoor ik hem zeggen; een verloren broeder.
En ineens snap ik het; hij was onderdeel van een tweeling. De andere helft is gestorven tijdens de geboorte. De golf van verdriet wordt nog groter en mijn armen worden slap. Zijn eigenaresse en ik huilen even met hem mee.
Van mijn heupen naar mijn liezen voel ik een stroom van ontspanning. De spanning van dit vastgezette trauma komt los in zijn bekken. Die vastgezette spanning kan heel goed met dat bokken te maken hebben.
Ik ben blij dat hij zich nu veilig en sterk genoeg voelt om dit trauma te laten zien. Ik bedank en prijs hem. Ik voel zijn tweelinghelft aan de linkerkant van zijn lichaam. Zijn eigenaresse vertelt dat toen ze hem net had, het wel leek alsof hij alleen aan de linkerkant beleerd was. Rechts moest ze helemaal opnieuw beginnen.
Voorzichtig vraag ik of er nog meer is.
Ik doe waar ik, als ik naast een paard sta mijn handen bij gebruik, ik open mijn hart totaal en voel heel diep de wens hem te kunnen helen en te genezen. Healing op afstand dus.
Hij begint over dat hij alleen voor een man wil werken. Geeft zelfs een nauwkeurige beschrijving van zijn uiterlijk. En dan wordt alles duidelijk. Hij is op bestelling gefokt voor een jongeman in een rijke Spaanse familie. De jongeman heeft hem gereden en de ruin heeft zich volledig gegeven. Zoals een paard met zijn karakter doet. Dit was de man, dacht hij, waarmee hij het slagveld op zou gaan.
Maar de ruin was niet prestigieus genoeg. Ze kozen toch voor een ander paard. Dat heeft hem in totale verwarring en ontreddering achter gelaten. Hij had zijn hart gegeven. En ik snap dat hij niemand accepteert dan deze man.
Hij leeft in het verleden. Bij zijn overleden broer en de nooit terug kerende ruiter.
Ik leg hem uit dat dit voorbij is. Dat hij een lichaam en een leven heeft gekregen. Om te leven. Om te genieten. Om plezier te hebben met zijn nieuwe eigenaresse. Ik zie hoe zijn hoofd laat zakken. Eindelijk kan hij wat meer ontspannen.
Dit had hij nooit in één gesprek allemaal kunnen laten zien. Gelukkig koos zijn eigenaresse ervoor hem nogmaals aan het woord te laten.
Zo komt ze steeds een stapje dichterbij een werkelijk begrip van hem.
Voor mij is duidelijk voelbaar dat hij tijd nodig zal hebben om wat hij nu allemaal heeft losgelaten te laten landen. Maar hij moet wel aan het werk. Dan krijgt hij ook meer respect voor zijn eigenaresse. Door het onbenoembare verdriet wat ze steeds voelde raakt hij zij steeds in verwarring en ontzag hem teveel.
Als het nog niet onder het zadel kan, dan maar op de grond. Het grondwerk moeilijker en zwaarder maken. Een doel daarin stellen zodat hij al zijn slimheid, kracht, en bewegingstalent leert in te zetten voor iets goeds.